دوستي رابطه ايي است بر اساس محبت كه دو انسان را به صورت عميقي به همديگر پيوند مي دهد و نياز عاطفي انها را بر اورده مي سازد. علاوه بر ان ، دو دوست صميمي يار و ياور يكديگر در حل مشكلات زندگي هستند.
بدون داشتن دوست واقعي ، انسان هم تنها و بي ياور است و هم از نظر روحي و عاطفي با مشكلات جدي روبروست. از اين رو در روايات اسلامي نياز انسان به داشتن دوست خوب به نياز انسان به غذا تشبيه شده است.
كسي را كه به دوستي انتخاب مي كنيم بايد چنان باشد كه در مجموع باعث رشد و تعالي و پيشرفت فكري و روحي ما شود. برخي افراد در انتخاب دوست تنها به جنبه هاي ظاهري توجه مي كنند. چنين دوستي هائي هرگز قابل اعتماد نيست. زيرا انچه در دوستي به كار مي ايد ظاهر افراد نيست بلكه صفات و خصوصيات روحي ، فكري و اخلاقي انهاست.
تنها دوستي هائي قابل اعتماد و مفيد است كه شخص مطمئن باشد كسي را كه براي دوستي برگزيده است شايستگي دوست شدن را دارد. خردمندي يكي از معيارهاي اصلي در انتخاب دوست است كه شخصي را كه به دوستي انتخاب مي كنيم شخص عاقلي باشد.
چرا بعضي ها با دوست خود صميمي نمي شوند ؟ زيرا انسانهاي مغرور به علت اينكه خود را برتر از ديگران مي دانند هرگز نمي توانند با دوست خود صميمي شوند. چرا ؟ زيرا لازمه ي صميميت ، همدلي و محبت و افتادگي و تواضع است و اين با كبر و نخوت سازگار نيست. همچنین در روايات اسلامي توصيه شده است كه : از دوستي با افراد خائن ، دروغگو ، چالوس ، فحاش و هرزه گو ، بخيل و پست دوري كنيد.
